Het hart

Het hart gaat in overdrive.

Kloppingen die veel te hard, te sterk en ongedurig te geweldig worden.

Wandelen langs de Bourgoyen waar iedere bank wenkt.

Het hart gaat zo tekeer dat het alle energie slinkt uit je lijf.

Stoppen en rusten. Stappen en stoppen. Kijken en wachten.

Onderweg zijn we, op dat pad met die beste vriendin, van wie het hart het begaf, nu bijna een jaar geleden.

Ze kijkt me verbaasd aan. Nu al zo moe, vraagt ze? Ze is 10 jaar ouder en ze begrijpt er niets van. Nogal machteloos, want helpen wil ze altijd, neemt ze mij bij de hand en we rusten even. Het weer is prachtig, de lente ontluikt, het groen kleurt in zijn mooiste varianten, zowel in de grastinten als in de bomen.

“Ik zie vliegjes voor mijn ogen”, zeg ik. Ze fronst haar wenkbrauwen en kijkt onderzoekend. Haar ogen worden groter en op zoek naar haar gedachten, vertelt ze over haar zwarte vlekken van destijds. Toen haar man stierf, ondertussen 25 jaar geleden, vertelt ze, blokkeerde haar wereld en werd tijd een niet bestaand zijn. Drie maanden waren ze er: die vliegjes. Ze benamen haar het zicht en brachten haar in een soort weemoedige roes waar geen enkele dokter oplossingen voor vindt.