Huid

Huid is de scheidingslijn met de buitenwereld.  We dragen die en voelen ze van ons oor tot aan onze kleinste teen, tot aan de neus, de knie en de vingerkootjes.  Ze genereert druk, temperatuur, pijn en aanraking.  Aanraking is bij seksualiteit en sensualiteit de sleutel die toegang geeft tot ervaringen en gewaarwordingen.  Aangename en afschuwwekkende.   Je haren rijzen ten berge bij angst, je tepels pieken bij opwinding.

Wist je dat onze huid ons grootste seksuele en sensuele orgaan is?  Het bedekt ons van kop tot teen en wordt geschaafd met kwetsuren als we ergens tegenaan botsen.  De korst die erop komt symboliseert dat je met de bluts en de buil een getekend bestaan krijgt.  Maar er is meer.  De huid heeft meer dan 5 miljoen zintuiglijke receptoren. Eén ervan is pijn.  Pijn die van binnenuit komt of van buiten uit binnendringt.  Het maakt een groot verschil.  Het lichaam heeft een schriftuur en al naargelang er operaties aan te pas komen, detecteer je de lijnen die het verhaal maken.  Soms denk ik dat mijn eigen lijf een scarification piece of art is, alleen heb ik het niet zelf getekend maar is het gegroeid doorheen de jaren als een dooraderde landkaart. Behendige chirurgen lappen een gescheurde milt op, laten je verbrijzelde been na een ski accident opnieuw aan mekaar groeien door bot uit je heupen toe te voegen.  Als je op de koop toe nog een kanker krijgt die in je vrouwelijkheid snijdt, kan je alleen maar onze geneeskunde toejuichen om waar ze allemaal toe in staat is om opnieuw schoonheid te creëren.

Soms vraag ik mij af als je de diverse littekens bekijkt waar het verschil ligt.  Mooi gehechte wonden genezen tot slechts een fijn streepje overblijft.  Voel je nog iets als je naar die landkaart van herinneringen kijkt?  Of, wat doet het meeste pijn?  Het onstilbare verlangen om te snijden in de polsen om het hartzeer dat van binnen woekert de baas te kunnen? Ik snij dus ik ben? Omdat fysieke verwonding draaglijker is dan de psychische?

Of wie aan scarification art doet : het opzettelijk snijden, kerven in je lichaam, inkt inbrengen en toezien hoe het geneest?  Het woord litteken komt van “lycteken” en lyc staat voor vlees, een teken in het vlees. Misschien is het symbolisch te vergelijken met de kunst van de tattoos?  Bij beide is het een tooien van je huid gekoppeld aan een betekenisvol moment. Op deze manier schrijf je je vel de geschiedenis in waar iemand anders zich zou trakteren op een etentje of op een kunstwerk.

De huid, onze scheidingslijn met anderen, met wie je toelaat en met de wereld.

Treffend in deze context is de titel  van het boek van Benoîte Groult  “Zout op mijn huid.”   Het beschrijft de seksuele relatie tussen een intellectuele Parisienne en een Bretoense visser.  Iedereen las destijds deze pageturner en we liepen over van enthousiasme omwille van het complexloze erotische liefdesspel.  Herinneringen hieraan kaderen die literaire passie als je geliefde zegt: “niet douchen chouke, ik smaak je graag met zeewater en al op je vel”.  Of, wat doe je na een hevige vrij partij als je lichaamsvochten uit je poriën je lijf bezweten?  Proef je er dan van en vind je die zilte zoute smaak heerlijk?

Als zwemmer stak ik vaak meren over en mijn huid reageerde telkens opnieuw als een kwispelende hond:

“Zwemmen is losbandig slapen in spartelend water

is liefhebben met elke nog bruikbare porie,

is eindeloos vrij zijn en inwendig zegevieren.”  Paul Snoek, ‘Een zwemmende ruiter’ geciteerd in het schitterende “De wereld een lichaam” van  Melani Reumers.

De Duitse kunstenaar Hans Bellmer die vooral bekend is  voor zijn erotische en surrealistische beelden van vrouwelijke lichamen, heeft de huid als het ware ontleed en herbouwd.  Zijn werk draaide vaak om de spanning tussen het menselijke en het object, en hoe de huid, als grens, zowel bescherming biedt als een bron van verlangen kan zijn.